FEVZİ LEVENDOĞLU…

5 yaşımda tanımıştım kendisini. Annemin vefatı üzerine Tepebaşındaki eve kiracı olarak gittiğimiz seneydi. Kapı komşularımızdı. Babam hep oraya giderdi. Onlarda bize gelirlerdi.

Oraya gittiğimizde ve onlar geldiğinde “bibi” dediğimiz kadının, babamın kardeşi olduğunu öğrendim. Ailenin en küçüğü bendim. O evde bulunan erkekler ve kadınlar beni sever ve okşarlardı.

Kim kimdir? Niçin başımı okşayıp seviyorlar diye hiç meraklanmadım, çünkü şehir küçüktü ve annemizin vefatı üzerine babamın ailesi ve dostları “yetim” kalan bizlere hep şefkatle yaklaşırlardı.

Fakat Levendoğlu ailesinin ilgisi, alakası ve sevgisi diğerlerinden farklıydı. o ailedekiler babama dayı, bizde annelerine “bibi” derdik. Rahmetli halam Fevzi abinin babasıyla evlenmiş ve Fevzi abinin ve diğer kardeşlerinin halamdan da kardeşleri olmuştu.

Fevzi abi ve kardeşleri babama dayı, bizlere de dayıoğlu demeye hep devam ettiler.

O kadar nezaketli ve saygılı davranıyorlardı ki onların bu nezaketi etkisini hep sürdürdü.

Levendoğlu ailesi kadim bir ailedir. Aile büyükleri Osmanlı döneminin bürokratlarındandı. Kadim aile kimlikleri Cumhuriyet sonrasında da devam etti.

Merhum Remzi bey 3 evlilik yapmıştı. İlki Fevzi abinin anneleri Hediye hanım. Fevzi abinin ve kardeşleri Orhan, Ruhi, Feti ve Hayatinin dayıları Boysan ailesindendir.

İkincisi Yörükoğlu ailesinden Bekir ve Cemil Yörüklerin kız kardeşleri Cemile hanımdır. O hanımefendiden de Necmi abi ve kız kardeşleri Necla, İclal, Rana ve Süheyla hanımefendiler, halam Fahriyeden ise 4 kızları Leyla, Ayla, Sabahat ve Ayşegül hanımefendiler olmuştu.

Remzi amcanın diğer eşlerini görmemiştim lakin çocuklarının tamamına yakınını görme ve tanıma imkanımız olmuştu. Hepsi de bizimle olan münasebetlerinde daima saygılı olmuşlardır.

En büyükleri Fevzi abiydi. İnsanlığı zirve yapmıştı Fevzi abinin. Öğretmenliği ve ailesinden aldığı faziletler onu herkesle ve her kesimle dost ve kardeş-abi-yapmıştı.

Çok hoşlanırdı insani münasebetlerle. Toplumun meselelerine ilgisiz kalmazdı, Van’ı ve Vanlıyı çok severdi. Nüktedandı. Hazır cevaptı. Ama bir o kadar da saf ve temiz hislerle doluydu.

Van’ın köy ve kasabalarının çoğunu mesleği gereği gezmişti. O kadar çok tanıdığı vardı ki beraber gezdiğinizde şaşardınız tanıdıklarına. O kimseyi incitmez ve hep gülümserdi.

Kahveye ve işyerine her zaman ziyarete gelirdi. Benden daha vefakardı. Oğlum Şemsettin “baba Fevzi amca geliyor” dediğinde ayağa fırlar ve kapıda karşılardık. Dayıoğlu bi çay söyle” diyerek oturur, hal hatır sorar ve merak ettiği konularda sorular sorar ve geldiği gibi giderdi. Bazen şaşardım onun kar kış demeden çarşıya gelmesine, yürümesine. Ama Osmanlı terbiyesiyle büyümüştü Fevzi abi ve bu terbiyesini ömür boyu terk etmedi.

En son Aydında bacanağının evindeyken telefonla görüşmüştüm. Van’a gitmekten de hiç bahsetmemişti. Daha sonra İnegöl de amca İbrahim Hakkının taziyesinde otururken eniştesi Ahmet bey söylemişti Van’a döndüğünü. Oğlu Fuat’ı aradım, hastaydı ve yoğun bakımdaydı. En son 2 gün önce Fuata telefon açtığımda amcalarını ve halalarını çağırdığını ama babasının da iyi olduğunu söylemişti. Fuat, halalarım burada ama babam iyidir dediğinde Fuata dikkat et vakittir” diyememiştim. 85 senesini Allahın kullarına iyi davranmakla ve onlarla iyi, geçinmekle geçiren Fevzi abinin kardeşleriyle helalleşmesine çok sevindim. Son günlerini helalleşerek sağlıklı geçirmesi umarım indi İlahide rahmet vesilesi olur onun için.

Son senelerde onunla çok vakit geçirdim. Müşterek dostlarımız İkram Kali ve Nedim ilikçi hocayla beraberliklerimizde Fevzi abiyle hoş zamanlarımız oldu. Onlarca yere beraber gittik. Nedim hocanın aracı Fevzi abinin ve bizim emrimizdeydi. Sağ olsun Nedim Hoca Fevzi abinin bir dediğini iki etmezdi. Son zamanlarda sevgili dostumuz Helim almalıda katılmıştı aramıza,şakalaşırlardı ve takılırlardı birbirilerine. Bu arada Sinan Atmacayı da unutmamak lazım. O da evladı gibi Fevzi abinin hizmetindeydi. Biz Fevzi abiyi dostları, küçük kardeşleri olarak unutmayacağız.

Pişikleri çok severdi. Geleneklerine düşkündü. Bir kadar da içinde bulunduğu zamana da uyardı. Ailesine ve kardeşlerine karşı hep iyişeyler düşünür, arada bir dertleşirdi bizimle.

Bizi hep sevdi ve saydı, bizde onu hep sevdik ve saydık.

Vefatı ailece bizi derinden üzdü.

Kendisine ailem adına Allahtan rahmet dilerken eşine, evlatlarına ve kardeşlerine sabr-ı Cemil niyaz ediyorum. Van’ın ve Vanlının başı sağ olsun